Remco Evenepoel

En nu

King Remco

De ochtend hing laag over de Vlaamse betonbanen, een melkachtige nevel die het verschil tussen horizon en asfalt uitwiste. Remco fietste alleen, het gezoem van zijn ketting en zijn cassette een constante die stiller leek dan zijn gedachten. Op elke kruising stond een herinnering gegrift: de dag dat hij alleen ging, de dag dat hij viel, de dag dat hij opstond en nog harder reed. In het zwijgen van de velden klonk het gerucht harder dan de wind.

Ze hadden het weer gefluisterd, in cafés en ploegwagens, in podcasts en schamele headlines. Red Bull-BORA-hansgrohe had een klassieke renner aangekocht in plaats van een ronde renner. Niet zomaar, maar omdat, zo klonken de stemmen, Evenepoel nooit de Ronde van Frankrijk zou winnen, noch de Giro. Misschien, gaven ze toe met een halve schouderophaling, misschien nog eens de Vuelta. Het sneed, niet omdat het helemaal onwaar klonk, maar omdat het als een stempel werd neergezet, een definitief oordeel over iemand die nog altijd in beweging was.

“Goed als iemand die de koers leest als een partituur en één beslissende noot langer aanhoudt dan wie naast hem ademt.”

Hij dacht aan april, aan het dunne licht boven de Ardennen en de kille regen die de heuvels scherper maakte. Aan hoe timing, lef en helderheid in een bocht meer wogen dan een wattage in een bergpas. Aan de roes van een solo die niet vraagt, maar beveelt. Eendagskoersen waren geen toevalligheden, ze waren de kunst van het onvoorziene in de hand houden, de chaos net genoeg laten ademen en dan de mond snoeren. Daar, in het snijden van een bocht, in het kerven op kasseien, voelde hij geen oordeel. Alleen de waarheid van het moment.

Nooit of nog niet

Misschien zouden ze gelijk krijgen over die grote rondes. Misschien ook niet. Er is een verschil tussen “nooit” en “nog niet” dat krantenkoppen niet graag citeren. Maar zelfs als de zomerbergen nooit geheel zouden buigen, zou april blijven roepen, en oktober soms ook. Hij zou een goede eendagsrenner blijven, goed en scherp, meesterlijk, onvoorspelbaar. Goed als iemand die de koers leest als een partituur en één beslissende noot langer aanhoudt dan wie naast hem ademt.

Aan het einde van de training stond de lucht open, blauw tussen rafelige wolken. Remco trapte uit, liet het bloed zakken en lachte kort. Laat hen hun keuzes maken, dacht hij. Laat hen kopen voor kasseien omdat ze vrezen voor bergen. Hij zou blijven doen waar de tijd stilvalt: één dag pakken en hem helemaal van zichzelf maken.

Rudi Leysen