Een zintuiglijke ontdekkingstocht begin september
Begin september, wanneer de zomer voorzichtig haar koffers pakt en de herfst zachtjes aanklopt, besloot ik een namiddagwandeling te maken in het Olens Broek. Het natuurgebied kende ik al van de vele verhalen over mistige ochtenden en grazende koeien, maar op deze dag liet ik me verrassen door de typische overgangssfeer die zo eigen is aan deze tijd van het jaar.
Met stevige schoenen en een lichte jas, want het weer kan in Vlaanderen nu eenmaal alle kanten uit, begon ik mijn tocht langs de kronkelende paadjes. De zon scheen nog mild, haar stralen deden het gras glinsteren alsof het net gedoucht was in de ochtenddauw. De geur van vochtig mos en frisse aarde vulde de lucht, een aroma dat je nergens anders zo intens opsnuift als hier.
Onderweg hoorde ik het zachte geritsel van bladeren, al een tikkeltje bruiner aan het worden. Soms vloog er een schuwe libel voorbij, zijn vleugels als glas-in-lood in het licht. In de sloten zwommen eenden, hun gekwakkel bracht een glimlach op mijn gezicht. Even bleef ik staan om te kijken hoe een reiger statig over het water stapte, op zoek naar zijn volgende maaltijd.
Het Olens Broek is een plek waar je niet moet haasten. Hier mag je gerust even op een bankje zitten en alles op je laten afkomen. Ik zag wandelaars, jong en oud, die elkaar vriendelijk groetten, alsof we allemaal deel waren van dezelfde club. Een hond sprong enthousiast achter een stok aan, blaffend van plezier. De kinderen die ik tegenkwam, verzamelden kastanjes en bespraken serieus wie de grootste had gevonden.
Na ruim twee uur, je verliest hier je tijdsbesef, voelde ik me herboren. Er is iets magisch aan de combinatie van rust, natuur en het eerste beetje herfst. Het Olens Broek is geen plek van spektakel, maar van kleine wonderen: een sprankelende waterdruppel, een bijna onhoorbare vogelroep, een vriendelijke groet van een onbekende. Zo’n namiddagwandeling is geen groot avontuur, maar wel een die je niet snel vergeet.
Rudi Leysen
0 reacties