Een kleurrijke tocht vol verwondering in het hart van de Kempen
Zodra ik mijn auto parkeer aan de Pallieterhoeve in Booischot, weet ik dat dit zo’n dag wordt waarop de tijd even stil mag staan. De ochtendmist hangt nog laag boven de velden, en de geur van vochtige aarde en gevallen bladeren verwelkomt me. De herfst heeft de omgeving omgetoverd tot een schilderij in warme tinten rood, oranje en goud.
Langs de hoeve hoor ik het zachte gehinnik van paarden en het gekakel van kippen. Een levendig begin van een stille tocht. Ik trek mijn wandelschoenen goed aan en volg het pad dat richting de vallei van de Grote Nete kronkelt. Al snel laat ik de bewoonde wereld achter me. De lucht is fris, de zon prikt voorzichtig door de nevel, en elk geluid lijkt te worden gedempt door het tapijt van bladeren onder mijn voeten.
De Grote Nete slingert zich rustig door het landschap. Het water glinstert in het zachte licht, en in de verte hoor ik het geroffel van een specht. Een reiger vliegt op uit het riet, statig en traag, alsof ook hij zich niet wil haasten vandaag. Ik blijf even staan op een houten bruggetje en kijk hoe het water onder mij voorbij stroomt. Het is zo’n moment waarop je enkel wilt ademen en kijken, zonder iets te moeten of te denken.
Het pad voert me verder langs oude knotwilgen en vochtige graslanden waar de geur van mos en nat hout hangt. Af en toe passeer ik een bankje, maar ik blijf liever stappen, genietend van het ritme van mijn voeten en het ritselen van bladeren. De wereld lijkt kleiner hier, eenvoudiger. Alleen de natuur, ikzelf, en de zachte cadans van de Nete.
Deze wandeling is geen sportieve uitdaging, maar een herinnering aan wat echt telt: ademen, kijken, luisteren
Halverwege de wandeling houd ik halt bij een open plek waar de zon nu zachtjes doorbreekt. De stralen raken de dauwdruppels op het gras, die fonkelen als kleine kristallen. Ik eet een peperkoek en neem een slok water, sluit mijn ogen, en luister. De stilte van de vallei is niet leeg, ze leeft in het ruisen van de bomen, het getjilp van vogels en het verre geloei van koeien.
Wanneer ik uiteindelijk terugkeer naar de Pallieterhoeve, kleuren de velden langzaam goud in het namiddaglicht. Binnen ruikt het naar koffie en vers gebakken pannenkoeken. Terwijl ik neerzit met een warme mok in mijn handen, voel ik een diepe rust over me heen komen.
Deze wandeling is geen sportieve uitdaging, maar een herinnering aan wat echt telt: ademen, kijken, luisteren. De herfst rond de Pallieterhoeve en de Grote Nete toont me telkens opnieuw hoe mooi eenvoud kan zijn.
Rudi Leysen
0 reacties